Θεατρική Κατασκήνωση 2006 Camera Slideshow

5η Θεατρική Καλοκαιρινή Κατασκήνωση-Σεμινάριο 2006

Σπέτσες 20-25 Αυγούστου 2006

για νέους ηθοποιούς, εκπαιδευτικούς, φοιτητές, θεατρολόγους

«Τεχνικές αφήγησης και Θεατρική δημιουργία»

ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Προσέλευση: Κυριακή 20/8/2006, ώρες 12.00-16.00. Αναχώρηση: Παρασκευή 25/8/2006, μετά τις 11.00 (5 διανυκτερεύσεις)

Χώρος: Αναργύρειος Σχολή Σπετσών

Στις Σπέτσες, στην ομορφιά και τη γαλήνη του τοπίου, κάτω από τα δένδρα της αυλής της Αναργυρείου Σχολής, δίπλα στη θάλασσα, οργανώθηκε η 5η Θεατρική Κατασκήνωση-Σεμινάριο με τίτλο «Τεχνικές αφήγησης και θεατρική δημιουργία: από τις προσωπικές ιστορίες στον κλόουν και την κοινωνική συνείδηση». Με την εμψύχωση εμπείρων δασκάλων, εκπαιδευτικοί, ηθοποιοί, θεατρολόγοι και φοιτητές ερεύνησαν τρόπους προσέγγισης κειμένων και μύθων και διερεύνησαν τρόπους «πρωτότυπης δημιουργίας» (devised theatre). Το πρόγραμμα περιελάμβανε 3 βιωματικά εργαστήρια, επιλεγμένες εισηγήσεις και προβολές ταινιών, ενώ υπήρχε η δυνατότητα για άσκηση, μπάνιο, ξεκούραση και βέβαια διασκέδαση. Το τελευταίο απόγευμα έγιναν οι παρουσιάσεις των εργαστηρίων και ακολούθησε το σύνηθες αποχαιρετιστήριο γλέντι.

ΕΜΨΥΧΩΤΕΣ – ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ

Marcello Magni, ηθοποιός, σκηνοθέτης, δάσκαλος Theatre Complicite, Ιταλία/Μεγ. Βρετανία

Uta Plate, σκηνοθέτις, ηθοποιός, παιδαγωγός θεάτρου, Schaubühne Teatre, Berlin Γερμανία

Michael Stasik δραματουργός, Γερμανία/Πολωνία

Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνοθέτης, διδάσκων Πανεπιστημίου Αθηνών

Ζωή Χατζηαντωνίου, θεατρολόγος χορεύτρια

Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, διδάσκουσα Πανεπιστημίου Πατρών

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ 2006 Προβολή ταινιών-συζήτηση: συντόνισε η Τζωρτζίνα Κακουδάκη. 


ΒΑΣΙΚΟ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

07.00-08.00 Πρωινή άσκηση/yoga/μπάνιο (προαιρετικό αλλά συνιστώμενο!)

08.00-09.00 Πρωινό (στην τραπεζαρία της Σχολής)

09.00-12.00 Εργαστήρια

12.00-13.00 Μπάνιο

13.00-14.00 Μεσημεριανό Φαγητό (στην τραπεζαρία της Σχολής)

14.00-17.00 Ξεκούραση, ελεύθερος χρόνος

17.00-17.30 Απογευματινός καφές

17.30-20.30 Εργαστήρια

20.30- … Ελεύθερος χρόνος

Το πρωινό της Τετάρτης 23/8 ήταν ελεύθερο για βόλτα στο νησί

Οι προβολές των ταινιών προγραμματίστηκαν για την Τρίτη 22 & Τετάρτη 23/8/2006 στην αυλή της Σχολής.

ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ Άνετα ρούχα και παπούτσια για δουλειά στην ύπαιθρο, στρωματάκι για ασκήσεις στο έδαφος, πετσέτες, μουσικά όργανα ή CD μουσικής … κέφι!

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ-ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ Νίκος Γκόβας, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Uta Plate, Τάκης Τζαμαργιάς, Marcello Magni

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ Ντίνα Τσολάκη, Παυλίνα Γραικού, Νίκος Γκόβας (Συντονιστής), Πασχαλιά Μιχαλοπούλου
Επιμέλεια έκδοσης: Μαίρη Καλδή

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 1Το Κωμικό, το Παιχνίδι και το Σώμα: Ανακαλύψτε το δικό σας Κλόουν”

 Marcelo Magni ηθοποιός, σκηνοθέτης, δάσκαλος Theatre Complicite

Η ουσία της ανοησίας…η περιέργεια και η αθωότητα του παιδιού. Μια κατάσταση στην οποία ο ηθοποιός μέσα από τη διαθεσιμότητα του σώματος για παιχνίδι, υιοθετεί την αφέλεια και τη δεκτικότητα του κλόουν. Με ασκήσεις και παιχνίδια σωματικού θεάτρου και αυτοσχεδιασμούς οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να προκαλέσουν το γέλιο. Δημιούργησαν κωμικά νούμερα και πέτυχαν σωματικούς άθλους! Τραγούδησαν, χόρεψαν "αόρατο μπαλέτο", μίλησαν άγνωστες γλώσσες, επινόησαν απίστευτα ακροβατικά και δεξιοτεχνίες, άγγιξαν την κορυφή της επιτυχίας! Αυτές οι ασκήσεις και οι αυτοσχεδιασμοί είχαν στόχο να δώσουν στον καθένα τη δυνατότητα να διερευνήσει και να ανακαλύψει πλευρές του εαυτού του, τις δυνατότητες του κωμικού που διαθέτει, την ιδιαιτερότητα και την ανθρωπιά του. Μέσα από θεατρικές συμβάσεις και συνθήκες τσίρκου οδηγηθήκαμε στο σημείο να γίνουμε ευάλωτοι. Απ’ αυτό το σημείο ανακαλύψαμε την αυθεντικότητά μας. Διερευνώντας ο καθένας τον κλόουν που κρύβει μέσα του, ανακάλυψε την κωμική και την τραγική διάσταση. Η επίγνωση της μοναδικότητας και των ορίων μας είναι θεμελιακή προϋπόθεση της δημιουργίας. Οι συμμετέχοντες φορούσαν πολύ άνετα ρούχα και παπούτσια. Επίσης, έφεραν μαζί τους παλιά καπέλα, φαρδιά σακάκια, μακριά μπλουζάκια, χρωματιστά μαντήλια και ρούχα. Όλα αυτά τα χρησιμοποίησε η ομάδα ως κοστούμια ή σκηνικά αντικείμενα για το εργαστήριο. Το εργαστήριο απευθυνόταν σε νέους ηθοποιούς ή σε εκπαιδευτικούς ή φοιτητές με σχετική πείρα σε εργαστήρια σωματικού θεάτρου. 

Ο  Marcello Magni γεννήθηκε στο Bergamo στην Ιταλία και από το 1983 ζει στο Λονδίνο. Τη χρονιά αυτή ίδρυσε μαζί με άλλους το THEATRE DE COMPLICITE', μετά την επιστροφή του από το Παρίσι, όπου σπούδασε κατά τα 1980-82 στη JACQUES LECOQ SCHOOL. Τα δέκα πρώτα χρόνια συμμετείχε σε όλες τις παραγωγές του THEATRE DE COMPLICITE, μεταξύ των οποίων και A MINUTE TOO LATE, MORE BIGGER SNACKS NOW, THE VISIT, HELP I'M ALIVE, STREET OF CROCODILES, THE WINTER'S TALE, OUT OF A HOUSE LIVES A MAN. Με τις παραστάσεις αυτές πήρε μέρος σε περιοδείες σε όλη τη Βρετανία, την Ευρώπη και σε διάφορα μέρη του κόσμου, και συμμετείχε στη δημιουργία της ταινίας BURNING AMBITION για το BBC. Έκτοτε έχει συνεργαστεί με θεατρικούς οργανισμούς, όπως η Royal Shakespeare Company, το Royal National Theatre, το The Shakespeare's Globe (επί τρεις θεατρικές περιόδους), η Shared Experience, το The Lyric, το The Young Vic, οι Method and Madness. Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως είναι η Helena Kaut Housen (Βασιλιάς Ληρ, Rose Tattoo, Με το Ίδιο Μέτρο), ο Neil Bartlett (Scrooge, Το Παιχνίδι του Έρωτα και της Τύχης), η Nancy Meckler (Μάνα Κουράγιο), η Annie Castledine (Foe, Spoonface Steinberg), ο Γιώργος Κιμούλης για τη χορογραφία της Αντιγόνης στο Θέατρο της Επιδαύρου, η Kathryn Hunter (Wise Guy Scapino, Όρνιθες, Η Κωμωδία των Σφαλμάτων Περικλής και Arlecchino) και ο Jos Houben (Help I'm Alive, Arlecchino). Ο Arlecchino είναι σόλο παράσταση στην οποία ο Marcello επιχειρεί να ενσωματώσει την εμπειρία ρόλων της Commedia dell'Arte που είχε ερμηνεύσει στο παρελθόν στο Σαίξπηρ, το Μολιέρο, το Μαριβό, τον Αριστοφάνη και το Ρουζάντε. Το ενδιαφέρον του αυτή την περίοδο επικεντρώνεται στις ιστορίες και στόχος του είναι να συνθέσει μια παράσταση δουλεύοντας με  τους Kathryn Hunter και Gilles Aufrey, βασισμένη σε ιστορίες απ’ όλο τον κόσμο. Έχει διδάξει διαφορετικά είδη θεάτρου σε παγκόσμια κλίμακα και με μεγάλη χαρά δίδαξε και στις Σπέτσες. 

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 2 “GUMMO GAMMA GIMMI” «μόνο ο γρηγορότερος θα επιβιώσει»

Uta Plate σκηνοθέτις, ηθοποιός, υπεύθυνη εκπαιδευτικών και ερευνητικών προγραμμάτων Schaubühne am Lehniner Platz, Βερολίνο, Γερμανία  & Michael Stasik δραματουργός, Πολωνία/ Γερμανία

Στη διάρκεια του εργαστηρίου, η ομάδα δημιούργησε ένα δρώμενο- παράσταση, που βασιζόταν στην υπόκριση και στην κίνηση. Όλοι οι συμμετέχοντες συνέβαλαν με τις απόψεις και τις ιδέες τους. Από την μια πλευρά υπήρχε μια καθαρή δομή κι από την άλλη πολύς χώρος για ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Οι προσωπικές εμπειρίες  ενσωματώθηκαν στο δρώμενο. Μαζί δημιουργήσαμε ένα ιδιαίτερο έργο, που μιλούσε, άμεσα ή έμμεσα, για τη δική μας ζωή και τις απόψεις μας. Η ΠΛΟΚΗ: Θέλαμε να μιλήσουμε για τις μικρές ιστορίες που συμβαίνουν στις μεγάλες πόλεις. Ιστορίες για την τρέλα της καθημερινής μας ζωής. Καθένας μας προσλαμβάνει τον άλλο ως ένα εμπόδιο που πρέπει να εκμηδενίσει. Ο κόσμος μας καθορίζεται από κανόνες. Η σκηνή είναι ένα πεδίο δράσης, στο οποίο οι ηθοποιοί είναι παίκτες παγιδευμένοι σε διαγωνισμούς επιβίωσης. Όλο και πιο συχνά πρέπει να τρέχουν πάνω-κάτω στη σκηνή μέχρι να ανακαλύψουν το πιο ασφαλές της σημείο. Καθένας μπορεί να βασιστεί μόνο στον εαυτό του- όλοι είναι εναντίον όλων. Όποιος δεν είναι αρκετά προσεχτικός, βγαίνει εκτός. Αυτό που ξεκινά ως απλός διαπληκτισμός για μια θέση πάρκινγκ, εξελίσσεται και φτάνει να γίνει έξωση από ένα διαμέρισμα ή απόλυση από τη δουλειά ή παύση μιας άδειας παραμονής στη χώρα. Η πίεση αυξάνει σε τέτοιο βαθμό, μέχρι να καταρρεύσουν όλοι. Οι χαρακτήρες καταργούσαν τους υπάρχοντες κανόνες και απολάμβαναν ένα νέο, απελευθερωμένο κόσμο. Το πεδίο δράσης καθάρισε, οι χαρακτήρες ανακάλυπταν νέες κινήσεις και μια καινούργια γλώσσα, δημιουργώντας έτσι μια νέα κοινότητα. Εξερευνήσαμε τρόπους για να εκφράσουμε το όραμα μας για έναν διαφορετικό κόσμο. Τι συμβαίνει όταν οι κανόνες διαλύονται; Πόσοι διαφορετικοί κόσμοι μπορεί να υπάρξουν ;Οι συμμετέχοντες έφεραν μαζί τους  ένα cd με ένα μουσικό κομμάτι με το οποίο ταυτίζονταν.Το εργαστήριο απευθυνόταν σε εκπαιδευτικούς, φοιτητές, θεατρολόγους, ηθοποιούς ή σκηνοθέτες/εμψυχωτές νεανικών ομάδων. 

Μετά το πέρας των σπουδών της στην πολιτισμική εκπαίδευση στο Χίλντεσχαιμ της Γερμανίας, η Uta Plate-Ούτα Πλάτε συνεργάστηκε ως σκηνοθέτις με τον αφρικανο-γερμανικό θίασο «Rangi Moja», που τον αποτελούσαν Αφρικανοί πρόσφυγες και Γερμανοί φοιτητές. Οι διαπολιτισμικές ανταλλαγές μέσα στο «Rangi Moja» παρουσιάζονται στο βιβλίο της με τον τίτλο 'Fremd bleiben', «Παραμένοντας ξένοι», που έγραψε μαζί με τον Wiebke von Bernstorff, (εκδόσεις IKO 1997). Το 1996 συνεργάζεται με το Θέατρο του Nordhausen στη δημιουργία ενός προγράμματος για το «θέατρο στη φυλακή», σε συνεργασία με το τοπικό Yπουργείο Δικαιοσύνης. Η ίδια εφάρμοσε το πρόγραμμα για δυόμισι χρόνια, δημιουργώντας έργα μαζί με νέους άνδρες που εξέτιαν την ποινή τους στη φυλακή του Ίχτερχαουσεν, κοντά στην πόλη Έρφουρτ. Παράλληλα, οργάνωνε θεατρικά προγράμματα με ηλικιωμένους σε γηροκομεία ή με παιδιά που ζούσαν σε σπίτια προσφύγων που ζητούσαν άσυλο. Το 1999, έγινε μέλος του θιάσου της Schaubühne am Lehniner Platz, μία από τους λίγους εκπαιδευτικούς που ενσωματώθηκαν ενεργά και ουσιαστικά στην καλλιτεχνική ομάδα του θιάσου. Η Πλάτε εντάσσει στις παραγωγές του Θεάτρου εργαστήρια και συζητήσεις μετά τις παραστάσεις, προσφέροντας έτσι μια διαφορετική προσέγγιση στο περιεχόμενο των έργων που παίζονται, μέσα στο πλαίσιο του «εργαστηρίου» της Schaubühne. Σε συνεργασία με σχολεία και πανεπιστήμια, δημιουργεί επαφές με νέες ομάδες κοινού. Παράλληλα, διευθύνει τον θίασο 'Die Zwiefachen', που παρουσιάζει μέσα από εργαστήρια αυτοσχεδιασμού, κίνησης και γραφής, μια παράσταση κάθε χρόνο. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Στούντιο της Schaubühne και σε περιοδεία στη Γερμανία. Τα μέλη του θιάσου, ηλικίας 16 ως 23 ετών, ανήκουν σε ένα πρόγραμμα με αντικείμενο την κατοικία που διευθύνεται από κοινωνικούς λειτουργούς. Παράλληλα με τη δουλειά της στη Schaubühne, η Ούτα Πλάτε οργανώνει θεατρικά εργαστήρια και σεμινάρια κίνησης σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο (Χιλή, 2004) και το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου (Κίνα, 2005).  Ο Michael Stasik-Μίχαελ Στάσικ γεννήθηκε στην Πολωνία (Bydgoszcz). Το 1986, εγκαταστάθηκε στο Δυτικό Βερολίνο. Εκπαιδεύτηκε στο Θεατρο-παιδαγωγικό τμήμα του θεάτρου Schaubühne στο Βερολίνο (2001) και στο Τμήμα Τύπου της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2010» Γκόρλιτς (2005). Σπούδασε Φιλοσοφία, Ιστορία και Αφρικανικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου, πολωνικά και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Jagiellonian της Κρακοβίας και είναι υπότροφος του Πανεπιστημίου Bρόκλαβ με αντικείμενο τις Πολιτικές και Ευρωπαϊκές Σπουδές. Συμμετείχε στη δημιουργία, οργάνωση και διεύθυνση ενός θιάσου με νέους στην Άκρα της Γκάνα και στην προσπάθεια για δημιουργία συνθηκών δουλειάς μέσα από καλλιτεχνικές- πολιτιστικές δράσεις για εθελοντές στην Γκάνα και την Ακτή του Ελεφαντοστού. Από τον Οκτώβριο του 2005 συνεργάζεται με τον Daniel Banaczek, καλλιτέχνη video και performance. 

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 3 «από το παραμύθι στο επικό θέατρο. Οι αφηγηματικές τεχνικές» 

Τάκης Τζαμαργιάς σκηνοθέτης, Πανεπιστήμιο Αθηνών & Ζωή Χατζηαντωνίου θεατρολόγος, χορεύτρια 

Το παραμύθι είναι η αφετηρία για όλες τις αφηγηματικές τεχνικές. Οι παλιοί παραμυθάδες αφηγούνται και ταυτόχρονα, στις στιγμές της έντονης δράσης και πλοκής, γίνονται ένα με τον ήρωα που δρα, μάχεται και πάσχει. Οι παραμυθάδες, λοιπόν,  είναι ταυτόχρονα ο εαυτός τους και, στις έντονες στιγμές, ο ρόλος. Υπάρχει μεγάλη ομοιότητα της παραδοσιακής αφήγησης με την τεχνική της αποστασιοποίησης που χρησιμοποίησε ο Μπρεχτ, μόνο που λειτουργεί από άλλη σκοπιά. Στον Μπρεχτ, ο ηθοποιός καταργεί τη ταύτιση του με το ρόλο και είναι φανερό ότι κάθε στιγμή υποδύεται, μορφοποιεί, αποδίδει το ρόλο του, το δραματικό πρόσωπο, παραμένοντας συνεχώς σε απόσταση απ’ αυτόν. Στην παραδοσιακή αφήγηση γίνεται ακριβώς το αντίθετο: ο αφηγητής είναι αποστασιοποιημένος και, κάποιες στιγμές, δημιουργεί την εικόνα του ήρωα χρησιμοποιώντας κυρίως το φωνητικό κώδικα αλλά και τον εκφραστικό με την μορφολογική αλλαγή της μάσκας του προσώπου. Στην ουσία, και οι δύο πρακτικές συναντιώνται στο ίδιο σημείο έχοντας ξεκινήσει από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες. Το εργαστήριο στηρίχτηκε στις δύο αντίρροπες αυτές πρακτικές: στην παρουσίαση των αφηγηματικών τεχνικών μέσα από το παραμύθι που βασίζεται στο θεατρικό έργο του Μπρεχτ «Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν», «... μια παραβολή, ένα σύγχρονο και μαζί παλιό και αιώνιο παραμύθι...», όπου οι συμμετέχοντες, μέσα από παράλληλους δρόμους κίνησης και εκφοράς του λόγου, οδηγήθηκαν σε έναν αυστηρό έλεγχο της δυναμικής τους, προκειμένου να ελέγξουν τα εκφραστικά τους μέσα, να χειραγωγήσουν την κίνησή τους, ώστε η συγκινησιακή φόρτιση να προέλθει από άλλους δρόμους και πέρα από αισθηματολογίες και ψευδο-ταυτίσεις.  Το εργαστήριο απευθυνόταν σε εκπαιδευτικούς, φοιτητές, θεατρολόγους, ηθοποιούς ή σκηνοθέτες/εμψυχωτές νεανικών ομάδων.

O Τάκης Τζαμαργιάς γεννήθηκε στον Πειραιά το 1959. Σπούδασε θέατρο και παιδαγωγικά. Εκπαιδευτικός, σκηνοθέτης, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος του Παν. Αθηνών με ειδίκευση «Θέατρο στην εκπαίδευση», υποψήφιος διδάκτορας του Παιδαγωγικού Τμήματος Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του ίδιου τμήματος ως Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό (Ε.Ε.ΔΙ.Π) στο αντικείμενο Θέατρο στην Εκπαίδευση. Διδάσκει στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης και, από το 2004 με ανάθεση εντολής διδασκαλίας στο ΤΕΑΠΗ Πανεπιστημίου Αθηνών, τα μαθήματα: Θέατρο στην Εκπαίδευση. Θεωρία και πράξη και Εισαγωγή στους κώδικες του Θεάτρου. Θεωρία και πράξη. Επί εικοσαετίας δάσκαλος στη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση, έχει διδάξει τεχνικές θεάτρου σε επιμορφωτικά σεμινάρια εκπαιδευτικών της α/βάθμιας και β/βάθμιας εκπαίδευσης, κυρίως για το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση στο οποίο είναι μέλος, στα εργαστήρια του τομέα Ανθρωπιστικών Σπουδών του ΠΤΔΕ, στο Σύλλογο Θεατρολόγων (ΠΕΣΥΘ), στις Φυλακές Ανηλίκων Κορυδαλλού, Υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου, καθώς και σε ποικίλα εργαστήρια δήμων και κοινοτήτων. Δίδαξε, επίσης, για τρία συνεχή χρόνια στο Πρόγραμμα Εξομοίωσης των Δασκάλων. Για 14 συνεχή χρόνια, διευθύνει το Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Κερατσινίου. Έχει ανεβάσει έργα ελληνικού κυρίως ρεπερτορίου είτε ως υπεύθυνος  του Θεατρικής  Σκηνής του Δήμου Κερατσινίου και της Εταιρείας Δυτικά της Πόλης, που προέκυψε από αυτήν, είτε συνεργαζόμενος με ελεύθερους θιάσους και το Εθνικό Θέατρο. Επίσης έχει λάβει μέρος σε συνέδρια και ημερίδες σχεδόν αποκλειστικά για το θέατρο στο σχολείο και έχει γράψει άρθρα για αυτό. Συν-συγγραφέας στο βιβλίο Στοιχεία Θεατρολογίας της Α΄ Λυκείου (Αθήνα, ΟΕΔΒ, 1998), Πολιτιστικές Εκδηλώσεις στο Σχολείο Πρωτοβάθμια-Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Αθήνα, Ατραπός, 2004). H Ζωή Χατζηαντωνίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπουδές χορού στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και στο Dance Space Center (NYC), μουσικής στο ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου. Έχει συνεργαστεί με τις ομάδες : Χορολόγιον, Sinequanon, CosmosDance Co (NYC), Dance Free, Ευ Ζην, amorphy org, Δυτικά της Πόλης, θέατρο της Σιωπής, με την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, τα θέατρα Σφενδόνη και Αμόρε. Δουλειά της έχει παρουσιασθεί στο Joyce SoHo και στο Arts Evolving Theater (NYC). Διδάσκει θεατρική αγωγή σε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, κίνηση και αυτοσχεδιασμό σε σεμινάρια και εργαστήρια θεάτρου.